Popołudnie w Busku-Zdroju

Tadeusz Płatek

2010-09-02 17:41:56, aktualizacja: 2010-09-02 17:41:56

Za szybą park w strugach deszczu, recepcjonistki ziewają nad krzyżówkami. Ryby snują się w akwarium, zabiegi dobiegły końca. Kiedyś w powietrzu unosił się zapach koksu, spalanego w kotłowniach. Dziś powietrze jest krystaliczne i działa jak wytrawny aperitif. Zbliża się siedemnasta, napięcie rośnie, a deszcz bez przerwy pada.

W sanatoryjnych pokojach panowie prasują, golą się i wcierają wody kolońskie. Jędrne od borowin panie smarują ciała kremami, na wysoki połysk. Potem znikają w szczękach solariów. Barmanki przez rurki popijają drinki i kokieteryjnie poprawiają kołnierzyki.

Dancing zaczyna się około godziny 19, ale już godzinę wcześniej oni i one siadają przy stolikach, by jeść lody w przeróżnych konfiguracjach. Zapach bitej śmietany miesza się z perfumami i wonią lakieru do włosów. Espresso nie jest za mocne, buty na obcasach niby przypadkiem dotykają wyprasowanych w kantkę nogawek. Panowie robią wrażenie. Każdy chce wypaść dobrze, choć to wcale nietrudne, bo na jednego pana przypada pięć pań.

∨ Czytaj dalej

Reklama

Mężczyźni rozpoczynają swoje monologi na temat zmarłych małżonek. Są to mowy pochwalne, poważne, ułożone chronologicznie - od pierwszej randki w latach trzydziestych aż po ostatnią chorobę. Panie w tym czasie potakują, przygryzają wargi i współczują całymi swymi wypomadowanymi ciałami, od czasu do czasu przegryzając ciasteczko.

Muzyka na żywo odbija się od podwieszanych sufitów rozświetlonych halogenkami. Odważni panowie zaopatrują stolik w słodkie czerwone wino. To przyspiesza krążenie, skłania do tańców i spacerów alejkami uzdrowiska.